سموگ دی آفت دوہاں پنجاباں تے شمالی ہندوستان دے کجھ ہور راجیاں وچ ہولی ہولی اترن والی موت ورگی اے۔ پاکستان تے ہندوستان دیاں ریاستاں نے پنجاب دی اپجائو دھرتی نوں اپنے سٹریٹیجک بھڑولے بھرن اتے ایکسپورٹ ودھان لئی بے دریغ ورتیا اے۔ نال دے نال پنجابیاں وچ وی ان داتا ہوون دی پھوک بھری اے۔
پنجاب تواریخی طور تے صنعت، دریا تے جنگل دی معیشت رہیا اے۔ واہی وی ہے سی پر پنجاب دی سموچی زمین نوں ہل ہیٹھ لیاون دا گناہ اصلوں انگریزاں سر اے جیہناں جنگل صاف کیتے تے کمرشل واہی بیجی شروع کرائی۔ دریا تے جنگل نال جڑے لوکاں تے مخلوقاں نال تے جو ہونی سی ہوئی پر زراعت پنجاب دے واتاورن دے جوڑاں وچ بہندی چلی گئی۔ دریا سک گئے۔ بھوئیں نوں ساہ آنا بند ہویا تاں یوریا ڈی اے پی آ گئے۔ پسٹیسائڈز نے پودیاں پھلاں نوں زہریلے بنایا تے انساناں وچ زہر تے لوبھ بھریا۔
47 پچھوں بنن والیاں قومی ریاستاں لئی پنجاب دی دھرتی ‘سونا’ سی۔ اوہناں ایہنوں رج واہیا۔ ٹیوب ویلاں دھرتی دیاں رگاں وچوں پانی دا قطرہ قطرہ نچوڑن دا جتن کیتا۔ اتوں مونجی دھان، آلو، مکی، کماد دیاں ورائٹیاں آئیاں تاں گھٹ پانی تے پلن والیاں کنکاں کپاہاں لمے ول کھنجے لگدیاں گئیاں۔ پچھے رہ گیا پھوگ۔ کل عالم نوں جیویں باسمتی دی بھکھ لگ گئی۔ بھوئیں ہیٹھلا پانی یور ہیٹھاں جاندا گیا۔ پنجاب دے میدان وچ موئسچر پسریا، سیم تھور آئی تے رہندی کسر لکھاں ایکڑاں دی کھڑی مونجی دی پرالی پھوکن دے فیشن نے پوری کردتی۔ ہن سموچا پنجاب ساہ لینوں تنگ اے تے نال ایہدے آنڈھی گوانڈھی وی۔
